25 worden is niet leuk.

Soms vraag ik me wel eens af waar ik het precies voor doe. Zou dit zijn waar ze het over hebben als ze zeggen dat millenials het zwaar hebben? Hoor ik in de generatie van mensen die het zo zwaar hebben dat burn-outs en depressies dagelijkse bezigheden zijn en iedereen die gelukkig is online in het echte leven bij een psycholoog loopt?! 

Zou het leven anders zijn als ik 5 jaar ouder of jonger was? Ik denk dat het grootste probleem zit in dat niemand echt weet wat er in je echte leven omgaat. Alles wat online komt moet goed zijn en geweldig! Maar alle minder goede dingen die komen nergens te staan. 

Ik weet niet of ik dit nog veel langer kan, het doen alsof alles maar goed is en de wereld aan mijn voeten staat. 

Ik kan niet meer, alleen maar ja en amen zeggen en doorgaan. Niet stoppen of nadenken. Gewoon door.  

Tuurlijk kan je honderden boeken lezen over depressie en hoe het mensen en het brein beïnvloed. Maar take it from someone who's been there, soms is het niet allemaal volgens het boekje. Soms pas je nergens precies binnen of is er geen daadwerkelijk label op jouw situatie te plakken. En soms, vallen alle puzzelstukjes ineens in elkaar en kan je vanuit daar weer verder. 

Er is zoveel wat ik nog wil zien, wil doen en wil beleven. En ja, volgens het boekje zou dat moeten voor ik 25 ben, of voor ik 30 ben. Maar misschien loopt mijn leven wel helemaal anders. 

Over minder dan 3 maanden wordt ik 25, is dit wie ik wil zijn? Nee. Is dit alles wat het gaat zijn? Vast niet. Gaat dit nooit meer veranderen? Oh I hope it does! 

Tuurlijk denk ik soms, fuck 25, ik zou toch alles al op een rijtje moeten hebben? Ik heb 1.5 jaar moeten wachten op dit moment, de dag voor mijn eerste masterdag en ik schijt 7 kleuren in m'n broek. Wat als, wat als is het enige wat mijn brein op dit moment kan denken. Wat als ik alles verleerd ben, wat als ik niet kan bijhouden waar het over gaat, wat als ik niet slim genoeg blijk voor een master Diergeneeskunde. Wat als ik echt nooit beter ga zijn dan ik nu ben. Wat als ik nooit meer iemand vind zoals mijn eerste echte grote liefde? 

Man als ik op al mijn wat als-bullshit af zou moeten gaat kan ik beter nu ophouden met bestaan. Maar dat wil ik niet, ik wil door, ik wil laten zien dat ik het zelf niet goed heb. 

En daar zit het punt, ondanks dat ik mezelf niet vertrouw en soms echt geloof dat het alleen maar slechter kan worden moet ik door. Ik kan niet stoppen. Ik kan niet egoïstisch zijn ookal denk ik dat de wereld een stukje minder stom is als ik er niet zou zijn. Maar ik moet mezelf blijven vertellen dat ook ik het waard ben, dat ook ik door moet en dat ook mijn leven op een dag een stukje beter zal zijn. 

Misschien niet voor ik 25 ben, of misschien zelfs niet voor ik de 30 ruim gepasseerd ben maar ooit zal het zo zijn. Dat moet, vind ik, dus het zal zo zijn.